Kamp Sırasında Beslenme ve Su Yönetimi

İlk çok günlü kampımda sırt çantamın yarısını yemek kaplamıştı. Üç günlük yürüyüş için altı öğün konserve, iki kavanoz reçel ve nedense bir kilo pirinç taşımıştım. Üçüncü günün sonunda konservelerin yarısı el sürülmemiş haldeydi, buna karşılık suyum ikinci akşam bitmişti. O geziden şunu öğrendim: doğada beslenme meselesi "ne kadar yemek götürüyorum" değil, "kaç kaloriyi kaç gramla ve nasıl saklayarak taşıyorum" sorusudur. Su ise tamamen ayrı bir disiplin.

Asıl sorun ne?

Kampta üç şey birbiriyle çekişir: ağırlık, dayanıklılık ve beslenme değeri. Taze domates lezzetlidir ama ikinci gün çantanın içinde ezilir. Konserve dayanıklıdır ama gram başına verdiği enerji düşüktür, çünkü ağırlığının çoğu sudur. Kurutulmuş gıdalar hafiftir, uzun ömürlüdür; ama onları yenilebilir hale getirmek için su ve ısı gerekir — yani ocak yakıtı ve suyun kendisi.

Bir günlük yürüyüşte ortalama bir yetişkin, ağır sırt çantasıyla engebeli arazide 2.500–3.500 kalori arasında bir enerji harcar. Bunu sabah 3 gofretle geçiştirmeye kalkarsanız öğleden sonra bacaklarınız bırakır. Bacak dayanıklılığı üzerine ayrı bir hazırlık yapmak elbette yardımcı olur, ama en iyi kondisyon bile boş mideyi taşımaz.

Yemek seçeneklerini karşılaştıralım

Kendi denemelerimden çıkardığım kaba tablo şöyle:

Benim yerleşik düzenim şu oldu: sabahları yulaf + süt tozu + kuru meyve, gün içinde durmadan kuruyemiş ve enerji barı, akşam tek tencerede pişen sıcak bir öğün. Sıcak akşam yemeğini asla atlamıyorum; sadece kalori değil, ısınma ve moral meselesi. Serin bir gecede uyku tulumuna sıcak bir mideyle girmek, tulumun bir derece daha iyi çalışmasını sağlıyor.

Kamp beslenme depolanması: çantada ve kampta

Yemeği taşımak yarısı, saklamak diğer yarısı. Kamp beslenme depolanması konusunda öğrendiğim pratik kurallar:

• Orijinal ambalajı at. Her şeyi kilitli poşetlere aktarıyorum. Hem hacim küçülüyor hem çöp azalıyor. Pişirme talimatını poşetin içine bir kağıtla koyuyorum.
• Öğün öğün paketle. "1. akşam", "2. sabah" diye ayırmak, akşam karanlıkta çantayı boşaltma derdini bitiriyor ve fazla yemek taşımayı engelliyor.
• Kokulu her şeyi tek torbaya topla. Yemek, diş macunu, ıslak mendil, çöp… Hepsi tek bir koku torbasında. Bu torba çadırın içinde durmaz.
• Yemeği ağaca as ya da sert kaba koy. Gövdeden en az bir buçuk metre uzakta, yerden 3–4 metre yükseklikte bir dala asmak temel yöntem. Ayı bölgesindeyseniz kokusuzlaştırılmış sert bidon şart. Yaban hayvanları ve genel doğa tehditleri konusundaki ayrı rehberi okumadan çok günlü kampa çıkmayın.
• Serin, gölge, hava alan. Sırt çantasının güneş gören dış cebi yaz aylarında peyniri bir öğünde bozar. Ben kaba gıdaları çantanın sırta yakın, gölgede kalan orta bölümüne koyuyorum.
• Artık bırakmayın. Yemek suyunu bile kamp alanına dökmüyorum; kokusu iki gün sonraki kampçının başını ağrıtır.

Su: taşımak mı, arıtmak mı?

Su bir litre başına bir kilo. Dolayısıyla iki günlük suyu sırtınızda taşımak çoğu zaman mantıksızdır. Rotayı planlarken kaynak, dere ve çeşme noktalarını işaretlemek — yürüyüş rotası planlamanın en kritik kısmı bu — sonra da aradaki en uzun susuz bölüme göre kapasite belirlemek gerekiyor. Ben sıcak havada saatte yarım litre üzerinden hesap yapıyorum ve üzerine bir litre emniyet payı bırakıyorum.